Мобильная версия
Европейские игры
ГОСОРГАНЫ
Лента новостей
Все новости

Два прарывы...

Общество 29.04.2019 | 09:58

Калі зазірнуць у храналогію падзей, што разгортваліся 75 гадоў таму на франтах Вялікай Айчыннай вайны, то пра баявыя дзеянні на тэрыторыі Беларусі можна даведацца не так шмат. І тлумачэнне гэтаму простае – на працягу другога вясновага месяца 1944 года падраздзяленні Чырвонай арміі на беларускім напрамку вялі ў асноўным баі мясцовага значэння і займаліся актыўнай разведкай размяшчэння вайсковых парадкаў праціўніка. Тым не менш гістарыяграфія захавала нам дзве важныя падзеі, якія пакінулі свой след у летапісе ўсеагульнай барацьбы савецкага народа з нямецка-фашысцкімі акупантамі. Гэта – Палеская наступальная аперацыя і так званая Полацка-Лепельская партызанская бітва.

На палескім напрамку

Палеская наступальная аперацыя, якая праводзілася на поўдні Беларусі – поўначы Украіны, была хуткацечнай і завяршылася 5 красавіка 1944 года. Ажыццяўлялася яна сіламі аднаго з самых непрацяглых па часе свайго існавання савецкіх вайсковых фарміраванняў – 2-га Беларускага фронту, які быў утвораны 24 лютага 1944 года на падставе адпаведнай дырэктывы Стаўкі Вярхоўнага Галоўнакамандавання з падраздзяленняў 47, 61, 70-й армій, Дняпроўскай ваеннай флатыліі і 6-й паветранай арміі для ажыццяўлення канкрэтнай баявой задачы – нанясення ўдару ў стык нямецкіх груп армій "Цэнтр" і "Поўдзень" у брэсцкім напрамку. Мэты наступлення былі дзве: паменшыць больш як 300-кіламетровы разрыў, які ўтварыўся пасля зімовага наступлення 1943–1944 гадоў паміж беларускімі і ўкраінскімі франтамі, а таксама падтрымаць, не даўшы фашыстам магчымасці перакінуць падмацаванне з размешчаных у Беларусі войск, Праскурава-Чарнавіцкую наступальную аперацыю, што ажыццяўлялася ў тыя ж дні на карпацкім напрамку ва Украіне.

Згодна з распрацаваным планам, для галоўнага ўдару Палескай аперацыі быў вызначаны ўкраінскі горад Ковель – сучасны раённы цэнтр у Валынскай вобласці, авалодаўшы якім, савецкія войскі павінны былі развіць наступленне на Брэст, вызваліць яго і замацавацца на рубяжы ракі Заходні Буг. Адначасова перад падраздзяленнямі правага крыла 2-га Беларускага фронту стаяла задача выйсці на лінію ракі Прыпяць, выбіць акупантаў з такіх буйных населеных пунктаў, як гарады Тураў, Давыд-Гарадок, Столін, вёска Рубель, і адтуль нанесці ўдары ў фланг групы армій "Цэнтр" на Пінск, Мікашэвічы, Лунінец.

У выніку злучэнні 47-й і 70-й армій у ходзе імклівага наступлення за некалькі дзён дасягнулі Ковеля і акружылі яго. Аднак штурмаваць варожыя ўмацаванні не сталі. Камандуючы 2-м Беларускім фронтам генерал-палкоўнік Павел Курачкін вырашыў дачакацца падмацавання і адклаў авалоданне горадам на некаторы час: гэта была яго вялікая стратэгічная памылка. Праціўнік жа скарыстаўся пралікам і перакінуў пад Ковель дадатковыя падраздзяленні – адну танкавую і сем пяхотных дывізій. Сабраўшы такім чынам сілы ў адзіны кулак, вораг правёў некалькі контрудараў і ў выніку 10-дзённых баёў змог прарваць кола акружэння і адцясніць ад горада савецкія войскі.

Практычна адначасова з гэтымі падзеямі сіламі 61-й арміі вяліся баявыя дзеянні на тэрыторыі Беларускага Палесся, дзе праціўнікам была створана даволі моцная абарончая сістэма з ізаляваных, удала "ўпісаных" у навакольную лясіста-балоцістую мясцовасць агнявых апорных пунктаў. Прабіць гэтую загароду з ходу не ўдалося, завязаліся баі, якія для савецкага боку аказаліся малапаспяховымі. "Действуя в полосе шириной 24 км, соединения корпуса (9-га стралковага корпуса 61-й арміі. – С.Ж.) за 10 суток продвинулись всего на 4–8 км и поставленную задачу выполнить не смогли. Плацдарм в районе Столина ликвидирован не был... Войскам 61-й армии удалось лишь очистить участок южного берега Припяти между Мозырем и Туровом... В тех условиях, в каких оказалась 61-я армия, требовать от нее большего было нельзя – максимально приблизившись к Припяти, оставив врагу Давид-Городок, Пинск и Столин, наши войска перешли к обороне", – адзначаў у сваім даследаванні "Наступление 2-го Белорусского фронта в Полесье" савецкі гісторык, спецыяліст па ваеннай стратэгіі, франтавік Сяргей Міхалёў.

У першых чыслах красавіка ў раён баявых дзеянняў пад Ковелем у якасці эксперта прыбыў камандуючы 1-м Беларускім фронтам генерал арміі Канстанцін Ракасоўскі. Ацаніўшы абстаноўку, ён выказаў меркаванне аб немэтазгоднасці далейшага развіцця Палескай аперацыі. Яго прапановы былі прыняты Стаўкай, адкуль прыйшоў загад аб спыненні, пачынаючы з 5 красавіка 1944 года, баявых дзеянняў на ковельскім напрамку і пераходзе савецкіх войск да абароны. Адначасова, згодна з рашэннем Вярхоўнага Галоўнакамандуючага, 2-і Беларускі фронт, які не праіснаваў і паўтара месяца, расфарміравалі, а яго падраздзяленні перадалі ў распараджэнне К. Ракасоўскага. Пазней, 24 красавіка таго ж года, 2-і Беларускі фронт быў адноўлены з афіцыйнай прыпіскай – "другое фарміраванне". На чале яго паставілі генерал-палкоўніка Івана Пятрова.

Нягледзячы на сваю малапаспяховасць, Палеская наступальная аперацыя пакінула пэўны пазітыўны след у летапісе Вялікай Айчыннай вайны. Баявыя дзеянні войск 2-га Беларускага фронту на так званым палескім напрамку садзейнічалі адцягненню на сябе значнай часткі варожых сіл, што вельмі аблегчыла становішча 1-га і 2-га Украінскіх франтоў падчас ажыццяўлення імі Праскурава-Чарнавіцкай наступальнай аперацыі. Ды і пазіцыі, заваяваныя падраздзяленнямі 61-й арміі на Беларускім Палессі ў раёне Турава – Століна, пазней спрыялі больш імкліваму разгортванню ў гэтай мясцовасці баявых дзеянняў савецкіх войск пры правядзенні аперацыі "Баграціён".

Партызанская рэспубліка

У гісторыі Другой сусветнай вайны вядомы тры буйныя партызанскія бітвы. Дзве з іх – на рэках Нярэтва і Суцьеска – адбыліся ў 1943 годзе ў былой Югаславіі. Трэцяй стала Полацка-Лепельская, падзеі якой разгортваліся ў сярэдзіне красавіка – пачатку мая 1944 года на тэрыторыі сучаснай Віцебшчыны.

Трэба зазначыць, што Полацка-Лепельская партызанская зона была найбуйнейшай з 23 падобных тэрытарыяльных адзінак, што існавалі ў гады Вялікай Айчыннай вайны на акупіраванай нямецка-фашысцкімі захопнікамі Беларусі. Яна аб'ядноўвала больш за 3200 квадратных кіламетраў вызваленай тэрыторыі, на якой было 1220 населеных пунктаў. Пад аховай народных мсціўцаў, а вясной 1944 года там было сканцэнтравана 16 партызанскіх брыгад, якія налічвалі 17,5 тыс. байцоў, знаходзілася 73,5 тыс. мірных жыхароў, у тым ліку каля 7,5 тыс. бежанцаў. Фактычна Полацка-Лепельская зона ўяўляла сабой паўнавартасную партызанскую рэспубліку. Тут працавалі заводы, электрастанцыі, фабрыкі, майстэрні. Дзеці хадзілі ў школы. Была і свая сталіца – гарадскі пасёлак Ушачы, які партызаны вызвалілі яшчэ ў верасні 1942 года. Акрамя таго, на тэрыторыі зоны дзейнічалі тры аэрадромы, куды самалётамі з-за лініі фронту дастаўлялі зброю, боепрыпасы, амуніцыю і адкуль у тыл адпраўлялі параненых партызан, а таксама дзяцей.

Партызаны Полацка-Лепельскага злучэння вядуць бой. Фотахронiка БелТА. 1944 год
Партызаны Полацка-Лепельскага злучэння вядуць бой. Фотахронiка БелТА. 1944 год

Такая канцэнтрацыя сілы ў тыле ворага была невыпадковай. Справа ў тым, што Цэнтральны штаб партызанскага руху і камандаванне 1-га Прыбалтыйскага фронту планавалі яшчэ ў сярэдзіне снежня 1943 года вызваліць Полацк. І партызанская актыўнасць пры правядзенні франтавой аперацыі была зусім нялішняй. Аднак планам у вызначаны тэрмін не было наканавана ажыццявіцца.

Тым не менш Полацка-Лепельская партызанская зона існавала і ўяўляла рэальную пагрозу для нямецкіх войск. Народныя мсціўцы кантралявалі, так бы мовіць, у раёне сваёй адказнасці практычна ўсе асноўныя шашэйныя дарогі, наладжвалі на іх засады, узрывалі масты, знішчалі правадную сувязь і адначасова праводзілі баявыя аперацыі па разгроме варожых гарнізонаў у прылеглых да партызанскай тэрыторыі гарадах і буйных населеных пунктах – Лепелі, Чашніках, Камені і інш. Шмат клопатаў дастаўлялі партызаны фашыстам і на чыгуначных камунікацыях. Як сведчыць дзённік партызанскіх аперацый, "падчас другога этaпу "рэйкавай вайны" байцы брыгaды "За Савецкую Беларусь", нягледзячы нa моцную ахову, занялі шэраг перагонаў нa чыгунцы Полацк – Маладзечна і толькі зa адну ноч узарвалі 2543 рэйкі. Было забіта 50 і парaнена 68 гітлераўцаў. Атрад Рабянковa Лепельскай пaртызaнскай брыгaды зa пяць дзён узарваў 1589 рэек нa ўчaсткaх дарог Круляўшчызнa – Падсвілле і Падсвілле – Зябкі".

"В тяжелых зимних боях с охрaнными и регулярными чaстями немецкой aрмии зaкaлялись пaртизaнские подрaзделения Полоцко-Лепельского крaя, – успамінаў пазней у сваёй кнізе "Партизаны принимают бой" адзін з арганізатараў партызанскага руху на Віцебшчыне Герой Савецкага Саюза Уладзімір Лабанок. – Они отлично срaжaлись в обороне и из зaсaд, в ночных оперaциях нa железных дорогaх и в гaрнизонaх. Жaль только, что недостaток питaния к рaдиостaнциям не позволял сообщaть зa линию фронтa о всех оперaциях. С целью экономии боевые донесения мы передaвaли глaвным обрaзом вместе с рaзведдaнными о противнике для aрмейского комaндовaния. Тем не менее в оперaтивных сводкaх Совинформбюро время от времени сообщaлось и о нaших делaх. В сводке зa 26 феврaля 1944 годa, нaпример, говорилось: "Несколько пaртизaнских отрядов, действующих в Витебской облaсти, в полуторaмесячных непрерывных боях рaзгромили немецкие гaрнизоны в 30 нaселенных пунктaх. Уничтожено свыше тысячи гитлеровцев. Зa это же время советские пaтриоты пустили под откос 46 немецких воинских эшелонов. В течение только одной ночи пaртизaны взорвaли около четырех тысяч рельсов".

У коле блакады

Актыўныя баявыя дзеянні партызан Полацка-Лепельскай зоны адцягвалі значныя сілы не толькі тылавых часцей праціўніка і падраздзяленні паліцыі, але і 3-й нямецкай тaнкавай aрміі, якая дыслацыравалася ў раёне Віцебска. Больш таго, гітлераўцы бачылі ў гэтым і сваю стратэгічную слабасць: пры пераходзе Чырвонай арміі ў наступленне на віцебскім ці полацкім напрамках іх войскі непазбежна апынуліся б між двух агнёў. Каб прадухіліць такую сітуацыю, акупанты рэгулярна праводзілі супраць партызан карныя аперацыі.

Да пачатку вясны 1944 года да межаў партызанскай зоны былі сцягнуты вялізныя сілы праціўніка – амаль 60 тыс. салдат і афіцэраў з 12 палкоў СС і паліцыі, пяці пяхотных, трох ахоўных і адной авіяпалявой дывізій былі задзейнічаны ў арганізацыі адразу дзвюх чарговых карных аперацый супраць партызан – "Веснавое свята" і "Лівень". У агульнай колькасці немцы кінулі супраць партызан 137 танкаў, 235 гармат, 70 самалётаў, два бронецягнікі, а таксама выкарыстоўвалі практычна ўсе даступныя ім віды разведкі, уключаючы аэрафотаздымку. Аб значнасці для ворага гэтай аперацыі сведчыць ужо тое, што кіравалі ёю вышэйшыя фашысцкія чыны – групенфюрар войск СС генеральны камісар акругі "Беларусь" Курт фон Готберг і камандуючы 3-й танкавай арміяй генерал-палкоўнік Ганс Рэйнгарт.

У сваю чаргу, карнікам супрацьстаяла 16 партызанскіх брыгад агульнай колькасцю 17 185 чалавек, на ўзбраенні ў якіх было 9344 вінтоўкі, 1544 аўтаматы, 634 ручныя і 97 станковых кулямётаў, 151 процітанкавае ружжо, 143 мінамёты і 21 артылерыйская гармата. Агульная працягласць лініі партызанскай абароны складала 230 км.

Кальцо блакады вакол Полацка-Лепельскай партызанскай зоны цалкам самкнулася 11 красавіка – праціўнік выступіў з боку Полацка, і партызанам не заставалася нічога, як прыняць няроўны бой. За кароткі час у яшчэ не адталай цалкам пасля зімы зямлі яны здолелі па ўсіх правілах ваеннай тактыкі ўладкаваць сістэму абарончых рубяжоў – з акопамі, дзотамі, міннымі палямі. Затрымаць ворага хоць бы на гадзіну таксама лічылася перамогай: гэтага правіла народныя мсціўцы ў сваёй барацьбе цвёрда прытрымліваліся.

Карта-схема блакады нямецка-фашысцкiмi захопнiкамi Полацка-Лепельскай партызанскай зоны
Карта-схема блакады нямецка-фашысцкiмi захопнiкамi Полацка-Лепельскай партызанскай зоны

Аб распачатай блакадзе, зразумела ж, ведалі і кіраўніцтва Беларускага штаба партызанскага руху ў Маскве, і камандаванне 1-га Прыбалтыйскага фронту, пазіцыі якога размяшчаліся ў раёне Віцебска і Полацка, таму ўсяляк імкнуліся дапамагчы партызанам. Вось, напрыклад, як апісваў гэтую сітуацыю ў сваіх успамінах "Воины-прибалтийцы в сражениях за Белоруссию" камандуючы 1-м Прыбалтыйскім фронтам Іван Баграмян: "Особо страстное нетерпение охватило воинов, когда они весной 1944 г. узнали, что гитлеровцы предприняли крупную карательную экспедицию против бе­лорусских партизан, основавших в тылу оккупантов своего рода партизанскую республику со столицей в г. Ушачи... Желание помочь доблестным партизанам было настолько велико, что даже мой старый друг начальник штаба фронта генерал В.В. Курасов, обычно всегда трезво оценивавший обстановку, на этот раз не выдержал и начал выдвигать идею немедленного наступления. Но по условиям сложившейся к тому времени обстановки это желание, к сожалению, было неосуществимым: наступила уже весенняя распутица, да и войска фронта еще не были готовы к проведению крупного наступления".

Пасля таго як стала вядома, што немагчыма дапамагчы партызанам, актывізаваўшы наступ на Полацк, камандаванне 1-га Прыбалтыйскага фронту і Цэнтральны штаб партызанскага руху сталі прымаць меры па садзейнічанні блакаднікам сродкамі паветраных сіл. Пазней У. Лабанок у сваёй кнізе напісаў наступнае: "Военные летчики совершали полеты, как правило, ночью, нередко в сложных метеорологических условиях. Приходилось прорываться сквозь завесу вражеского зенитного огня... Самолеты доставляли нам боеприпасы, взрывчатые вещества, оружие, медикаменты, агитационные материалы. За период боев с карателями партизанам Полоцко-Лепельской зоны было послано по воздуху более 250 тонн грузов. В том числе только с 11 апреля по 1 мая в нашу зону было совершено 354 самолето-вылета и перевезено 57 880 килограммов боевых грузов". І хоць значнай дапамогай савецкіх лётчыкаў у блакадным супрацьстаянні партызан з ворагам былі і авіяцыйныя бомбавыя ўдары, галоўнымі фактарамі ўсё ж заставаліся гераізм і мужнасць народных мсціўцаў. Менавіта яны, нягледзячы на больш як трохразовую перавагу праціўніка ў жывой сіле і ўзбраенні, дэманстравалі ў жорсткіх баях стойкасць і бездакорнае воінскае майстэрства.

Выхад з акружэння

Баі з акупантамі ішлі жорсткія. Партызанам удавалася ўтрымліваць свой заходні фронт, які прылягаў непасрэдна да чыгункі Маладзечна – Полацк, але з усходу і поўдня карнікі павольна ўгрызаліся ў іх абарончыя парадкі і кола блакады паступова звужалася. "В последних числах апреля бои гремели на южных подступах к Ушачам… Это были безмерно тяжелые дни. Ничего подобного Ушачи никогда не видели и не слышали, – успамінаў У. Лабанок. – Длившийся часами орудийный грохот сменялся ударами с воздуха... Сдавливающий виски гул моторов, пулеметная стрельба и бомбовые взрывы не прекращались ни на минуту. Вражеская авиация перемещала свои удары с передней линии на ближний тыл, затем еще дальше, до Ушачей... Еще свирепствовала в воздухе вражеская авиация, а на партизанские позиции уже наползали танки. Напряжение на линии обороны усиливалось все больше... Трудно теперь себе представить, как нам удавалось отражать эти значительно более крупные и мощные, чем в начале экспедиции, танковые атаки. Только 29 апреля бронебойщики подбили 7 вражеских машин...". Тым не менш 30 красавіка народныя мсціўцы вымушаны былі пакінуць Ушачы. У гэты ж дзень ворагу ўдалося захапіць і яшчэ некалькі стратэгічна важных для партызан населеных пунктаў, пасля чаго працягласць партызанскага фронту звузілася з 230 да 20 км. У выніку 1 мая рэшткі партызанскіх брыгад вымушана сканцэнтраваліся недалёка ад Ушачаў – у Матырынскім лесе.

Вось як ахарактарызаваў агульнае становішча ў партызанскай зоне ў аператыўным данясенні Стаўцы І. Баграмян: "Руководитель партизанских бригад Полоцко-Лепельской зоны тов. Лобанок донес, что партизаны несут большие потери. Убиты командиры бригад Короленко, Данукалов. Положение партизанской зоны стало тяжелым, и при таком натиске немцев партизаны смогут продержаться не более трех дней. Поэтому он предложил прорыв на северо-восточном направлении, выход к реке Западная Двина на участке Островляны – Карпиничи с задачей удержать этот участок до подхода войск фронта, но не более двух дней.

Учитывая тяжелое, непрерывно ухудшающееся положение партизан и невозможность остановить наступающего противника, полностью исчерпав при этом все способы и виды помощи, Военный совет фронта, по согласованию с тов. Пономаренко (Панцеляймон Панамарэнка – кіраўнік Цэнтральнага штаба партызанскага руху. – С.Ж.), для спасения партизан и населения Ушачской зоны принял решение вывести партизанские бригады и население из окружения в районы Шарковщины и озера Нарочь (на самай справе возера Шо. – С.Ж.). С этой целью дан приказ партизанским бригадам в ночь на 1 мая с. г. начать прорыв в западном направлении..."

Аднак аператыўная абстаноўка склалася так, што ў ноч на 1 мая не ўсе партызанскія атрады паспелі сканцэнтравацца ў адпаведнасці з загадам. Прарыў блакады давялося адкласці. Камандзірам аператыўнай групы У. Лабанком было прынята рашэнне сабраць ва ўдарны кулак лепшых байцоў і ў ноч з 4 на 5 мая паспрабаваць вырвацца з блакады на ўчастку паміж вёскамі Паперына і Новае Сяло, дзе абарона немцаў была сур'ёзна ўмацавана і дзе яны не чакалі партызан.

"Поле… Всего несколько сот метров между лесом и деревнями. Поздним вечером, когда стемнеет, мы пойдем по этому нагретому майским солнцем клочку земли. Его надо преодолеть именно сегодня, в ночь на 5 мая. Завтра будет поздно. По пути придется штурмовать деревни Новое Село, Паперино и дорогу. Каратели прочно закрепились там. Предстоит тяжелый бой. После осмотра местности передаю через связных приказ комбригам: штурм начинаем в 23.30 по моему сигналу – две красные ракеты.

Партизанским бригадам имени ВЛКСМ, имени С.М. Короткина, 16-й Смоленской и полку И.Ф. Садчикова ставлю задачу разгромить вражеские гарнизоны в деревнях Паперино и Новое Село и вывести соединение в лес юго-восточнее Селища. Бригады имени В.И. Чапаева, Лепельская, "За Советскую Белоруссию" прикрывают штурмовые бригады, после прорыва направляются на места своей прежней дислокации и действуют по собственному усмотрению. Остальные формирования после прорыва следуют в лесной массив севернее озера Шо.

Под прикрытием партизанских подразделений должны были выходить из окружения местные жители", – так пазней апісваў у сваёй кніге стратэгію прарыву У. Лабанок.

Полацка-Лепельская бітва працягвалася 25 дзён. Нягледзячы на ўсе абставіны і страты (загінулі і прапалі без вестак звыш 7 тыс. партызан, каля 11 тыс. мірных жыхароў былі ўзяты карнікамі ў палон і затым вывезены ў Германію), у цэлым яе неабходна прызнаць паспяховай для народных мсціўцаў. Ім удалося вырвацца з акружэння, захаваць за сабой частку тэрыторыі. Партызаны па-ранейшаму заставаліся сур'ёзнай пагрозай для вермахта, захавалі яны сувязь з войскамі Чырвонай арміі. Акрамя таго, народныя мсціўцы прадэманстравалі падчас аперацыі выдатныя баявыя якасці, дысцыплінаванасць, вывучку, высокую ступень каардынацыі з войскамі 1-га Прыбалтыйскага фронту. Усё гэта ў пэўнай ступені паспрыяла поспеху на пазнейшым этапе вызвалення Беларусі – у наступальных аперацыях савецкіх войск па вызваленні Віцебска і асабліва Полацка.

На мемарыяльным комплексе "Прарыў". 2016 год
На мемарыяльным комплексе "Прарыў". 2016 год

***

У 1974 годзе на месцы партызанскага прарыву па праекце вядомых беларускіх архітэктараў Леаніда Левіна, Юрыя Градава і скульптара Анатоля Анікейчыка быў узведзены мемарыяльны комплекс. Яго так і назвалі – "Прарыў". Помнік атрымаўся дзівосным, са сваёй унікальнай атмасферай: калі знаходзішся там, то літаральна кожнай часцінкай сваёй душы адчуваеш нябачную прысутнасць тых, хто аддаў жыццё ў жорскіх баях з ворагам у красавіку – пачатку мая 1944-га. У пачатку шляху, што вядзе да мемарыяла, на жалезабетонным подыуме ўстаноўлена бронзавая пліта з надпісам: "Іх было 17 185 супраць 60 тысяч. Мужнасць народа перамагла. Смерць стала бессмяротнасцю". І ў гэтых словах не толькі вялікая філасофія, але і сутнасць барацьбы беларускага народа з ненавісным ворагам, які ў далёкім 1941 годзе замахнуўся на нашу свабоду і незалежнасць.

Уладзiмiр Пятровiч Алейнiкаў, былы ўдзельнiк баёў па выхадзе партызанскiх атрадаў з блакады, каля сцен мемарыяльнага комплексу "Прарыў". Май 2005 года
Уладзiмiр Пятровiч Алейнiкаў, былы ўдзельнiк баёў па выхадзе партызанскiх атрадаў з блакады, каля сцен мемарыяльнага комплексу "Прарыў". Май 2005 года

Сяргей ЖОЛУД

Присоединяйтесь к нам в мессенджерах! telegramm.png viber.png
Новости рубрики Общество
Погода
Минск
Барановичи
Бобруйск
Борисов
Брест
Варшава
Вильнюс
Витебск
Гомель
Гродно
Жлобин
Киев
Лида
Минск
Могилёв
Мозырь
Москва
Орша
Полоцк
Рига
Санкт-Петербург
Солигорск
МЧС предупреждает
Курсы валют
Нацбанк Лучшие курсы
Покупка Продажа
EUR
2.3235 BYN 2.315 BYN 2.318 BYN
USD
2.0819 BYN 2.075 BYN 2.078 BYN
RUB
3.2268 BYN 3.212 BYN 3.223 BYN
Подробнее курсы валют нацбанка Лучшие курсы
ТВ программа

Видео

ВВП, экспорт, нефть и поставки продовольствия - Лукашенко собрал совещание по экономическим вопросам

Инфографика

Календарь выпускника-2019 29 или 30 мая - последний звонок для выпускников 9-х и 11-х классов; 1-8 июня - выпускные экзамены за 9-е и 11-е классы; 8-9 июня - выпускные вечера для учащихся 11-х (12-х) классов; 2 мая - 1 июня - регистрация на ЦТ (30 июня - 2 июля - регистрация на ЦТ в резервные дни); 11 июня - 1 июля - основной этап ЦТ (6, 8 и 10 июля - резервные дни ЦТ).
Круглый стол Эдуард Томильчик,
Алеся Береснева,
Виктор Морозов,
Олег Максимов,
Ольга Матюхова,
Александра Алексеева,
Олег Шаблыко
10 апреля Создание безопасных условий при организации образовательного процесса
Круглый стол Валентина Гинчук,
Галина Черник,
Татьяна Олихвер,
Ирина Арефьева
11 февраля Современной школе – современные программы и учебники
Круглый стол Элла Селицкая,
Дмитрий Семенкевич,
Ирина Бабаченок,
Виолетта Брезовская,
Жанна Тарасевич
28 декабря Условия ведения бизнеса в Беларуси: что изменилось за год?
Круглый стол Геннадий Давыдько,
Ольга Левко,
Василий Воронин,
Степан Темушев,
Денис Дук
1 октября Исторические формы белорусской государственности в IX–XIII вв.
Круглый стол Елена Моргунова,
Валерий Шилов,
Ирина Почицкая
27 сентября Как сделать питание белорусов более полезным? Круглый стол газеты "7 дней"